The road is the experience

"Ik ben vertrokken. Ja, ik heb nog gehuild maar ik verbaas me er meer over mijn gerustheid. Ik ben hier echt klaar voor en het alleen reizen schrikt me niet af. Ik kijk uit naar wat allemaal zal komen maar ik voel me vooral goed bij de gedachte dat ik niet vooruit hoef te kijken. Alles is mogelijk en ik laat me mee voeren door momenten."

18/02/2013

 Dit schreef ik 9 maanden geleden als eerste neer in mijn boekje. De eerste tip die ik mezelf meegaf na de eerste dag was: meer tijd nemen om na te denken zodat ik niet afgezet wordt door dikke taxichauffeurs en niet nog steeds dezelfde onderbroek en een veel te warme broek aanheb...

Na 9 maanden kan ik met overtuiging zeggen dat dit de reis van mijn huidige leven was en dit dit de beste beslissing was die ik ooit genomen heb.

Na 9 maanden reizen heb ik mijn wagenziekte overwonnen, kijk ik niet meer op van een kakkerlak, een salamander of een spin meer of minder, ben ik nauwelijks nog verbaasd om een zatlap te zien slapen in het midden van de straat, is het een gewoonte geworden om in een taxi mee te rijden die constant toetert, door het rood rijdt en zotte manoeuvres uithaalt en ben ik een professional geworden in afbieden.

Tijdens die 9 maanden heb ik 604 uur op de bus gezeten (dat zijn maar liefst 25! dagen), 5 dagen op een boot gevaren, 11 dagen gelift en 29 uur gevlogen. Ik heb ook op alle mogelijke transportmiddelen gezeten die je maar kan bedenken: vliegtuig, taxi, bussen, huurauto, gelift in camions en auto's, chickenbussen, boot, fiets, trein, metro, watertaxi, tuk tuk, mototaxi, fietstaxi, telefrique, ferry en een melkkar.

Na 9 maanden was ik het beu om:

- steeds uit mijn rugzak te moeten leven. Als ik iets nodig had, moest ik eerst 10 andere dingen eruit halen

- steeds weer mijn kledingzakken open en toe te plakken

- altijd dezelfde kleren aan te doen

- bussen te nemen

- kip met rijst en bonen te eten

- te zien hoe mijn haar alle kleuren uitsloeg

- steeds weer in andere bedden te moeten slapen met lakens die loskomen

- mijn hoed overal mee naartoe te nemen (later handig opgelost door hem te verliezen...)

- altijd nageroepen of gefloten te worden

- oploskoffie te drinken (zuid-amerika)

- te socializen met vieze, oude venten

- een droge huid te hebben

- om vrienden en familie te horen via internet en niet in het echt

- altijd in het Engels aangesproken te worden

- geen privacy te hebben

- totaal geen persoonlijke ruimte te hebben in openbare plaatsen

- me af te drogen met dat stomme zeemvel van een handdoek

- angsten te doorstaan in het verkeer

Maar na 9 maanden was het ook zalig om:

- altijd als prinsessen behandeld te worden

- allerlei lekker exotisch fruit te eten

- alles te delen met 3

- stempels te verzamelen in mijn paspoort

- zotte, mooie natuur te zien

- nog steeds Spaans te leren

- te slapen bij couchsurfers

- niet te hoeven werken

- vrij te zijn en van dag tot dag te leven

- een beetje wijzer te worden

- problemen op te lossen door wat geld te geven aan de politie

- overal nieuwe juweeltjes te kopen

- altijd op restaurant te eten

- je plan te trekken

- salsa te dansen

- verse jugos en uitgebreide ontbijtjes te consumeren

- empanadas te eten

- eten overal op straat te kopen

- op- en afstappen op de bus waar je wil en belachelijk weinig te betalen

- nooit honger of dorst te lijden op de bus want om de 10 minuten komt er een verkoper met drank of eten

- elke dag iets nieuws te doen

- nieuwe mensen te leren kennen

- om in de supermarkt nooit zelf je aankopen in plastiek zakken te moeten steken, daar hebben ze mannetjes voor

Na 9 maanden kan ik besluiten dat de knapste mannen in Brasil leven, dat het vervelendste geluid een groep Amerikanen is, dat de mooiste natuur zich in Patagonië bevindt en dat Peru nog steeds mijn favoriete land blijft (met Brasil op een welverdiende 2de plaats).

In 9 maanden hebben we 14 landen bezocht, sliepen we bij 13 couchsurfers, heb ik 11 boeken uitgelezen, heb ik 7 katers moeten doorstaan, heb ik heel wat versleten kleren weggegooid of aan het goede doel gegeven en ben ik een aantal levenswijsheden rijker.

Ja, het was me het reisje wel...

 

Central America - Last Call

Vandaag 9 november lassen we nog eens een ´chilldagje´in. Katharina heeft ons gisteren verlaten om haar vlucht terug te nemen naar Belgie, waar wij haar binnen een 10-tal dagen terug kunnen ontmoeten.
De tijd vliegt, de tijd gaat veel te snel; daarom nog eens een momentje voor mezelf nu en om te overlopen wat we allemaal hebben uitgestoken sinds de grote oversteek:

Bocas del Torre 

Panama:

Bocas del Torre - playa bluff

Onze laatste stop in Panama was Bocas del Torre, een eiland in de Caraïbische kust waar het bakken in de zon werd. We vonden een zalig hostel die uitkwam aan de zee (achteraf minder zalig omdat er muizen en bedbugs zaten...) waar we onze beentjes konden strekken. De eerste dag huurden we er fietsen om een tochtje te maken naar een idyllisch strand ´playa bluff´. De kwaliteit van huurfiesten kan je echter niet vergelijken met Belgie dus hadden we al snel 2 platte banden. Gelukkig waren er hulpzame werkmensen die mijn band herstelden door het gat gewoon af te binden met een touw. Leve de creativiteit! De volgende dag deden we een toer naar een ander eiland waar we onderweg dolfijnen konden zien. We snorkelden er en lieten ons wat verbranden in de zon. ´s Avonds hebben we genoten van de ladies night en leerden we enkele zalige mensen kennen.

Costa Rica:
Het oorspronkelijke plan was: we gaan naar Costa Rica en blijven er een dag of 2 in Alejuela om er een vulkaan te bezichten en om de reis naar Nicaragua te breken. Dit gebeurde er:

Naar Costa Rica, toen nog met volle moed

Na een lange busrit kwamen we toe in San Jose, de hoofdstad van Costa Rica. Een taxichauffeur vertelde ons dat we niet verder konden reizen naar Alejuela omdat er stakingen waren in heel Costa Rica en dat voor de komende 5 dagen. Hij raadde ons aan om vandaag nog naar de grens te gaan met Nicaragua omdat we anders niet meer uit Costa Rica zouden gaan. En wij moesten op tijd zijn in Nicaragua om Katharina te verwelkomen dus gingen we ermee akkoord. De ´vriendelijke´taxichauffer heeft verschillende busmaatschappijen opgebeld om uit te vinden of er nog bussen reden naar de grens. Uiteindelijk kon hij een plaats reserveren en moest hij als een zot na de al vertrokken bus rijden. We haalden het en betaalden de taxichauffeur genereus genoeg volgens de wisselkoers die hij ons vertelde. Achteraf gezien heeft hij ons een verkeerde wisselkoers voorgelogen waardoor we hem 170 dollar hebben betaald ipv de 60 dollar (wat we ook al meer dan genoeg vonden) die wij dachten hem te betalen. En later kwam dan ook nog eens uit dat onze Zwitserse vrienden geen enkel probleem met bussen hebben gehad gedurende die periode... Jawel, dat noemen ze afzetten ;)
´s Avonds laat kwamen we dan toe aan de grens van Nicaragua waar we nog wilden oversteken maar dat niet meer mochten door geldgebrek. Zo moesten we genoodzaakt in een vieze kamer aan de grens in Costa Rica slapen... De volgende dag zijn we, na nog eens 3 keer heen en weer geloop tussen de grenzen, uiteindelijk in Nicaragua geraakt. Oef.

Costa Rica, onze kamer...

Nicaragua:
San Juan werd onze eerste bestemming. Veel hebben we er niet gedaan want we waren even op ´getsjoold´na de vele bussen en de problemen in Costa Rica. Van daar zijn we naar Granada gegaan waar we terecht kwamen in een prachtig hostel. Een echte deugddoener! Daar hebben we gewacht op Katharina en ook op de Zwitser (Mathias en Feliz btw) die ons toen tot op de dag van vandaag vergezeld hebben.
In Granada hebben we een dag genoten aan lago Masaya, een kratermeer waar de tijd even stilstond. Genieten, genieten, genieten! De dag erna hebben we de actieve vulkaan Masaya bezocht, een aanrader! Ik voelde me toch maar een kleine mens vanboven op die actieve vulkaan. We zagen de zon ondergaan, de lichten in de steden aangaan en na de rode gloed van de lava gezien te hebben, keerden we met een voldaan gevoel terug naar ons zalig hostel.
Na Granada kwam Leon, the partytown van Nicaragua. En veel meer dan gefeest en enkele ferme katers verwerkt hebben we daar niet gedaan ;)
Tijd voor weer wat cultuur! In Matagalpa bezochten we een koffieplantage en in Esteli een sigarenfabriek. Allebei zeer de moeite waard! De koffie was en is nog steeds heerlijk en het roken van mijn eerste sigaar werd een feit!
Onze allerlaatste stop in Nicaragua werd Somote, waar we een zalige canyoning toer hebben gedaan! Eerst liepen we langs de vluchtweg van Honduras naar Nicaragua naar de canyon en dan hebben we 4 uur door de rivier gewaad, gezwommen en gesprongen. Ik heb ondertussen ook mijn angst overwonnen om van hoogtes in het water te springen. Mijn record staat nu op 15 meter!

San Juan

Granada

kratermeer

kratermeer

Vulkaan Masaya

vulkaan Masaya

Chickenbus

sigarenfabriek

sigarenfabriek

Canyon tour

Guatemala:

Antigua werd de eerste stop. Een heel mooi en gezellig stadje die me een beetje aan Cusco deed denken. Oude coloniale gebouwen, veel cultuur en ook veel restaurantjes en cafeetjes. Daar durfden we alweer eens een dansje placeren in een lokale bar om salsa te dansen of in de meer toeristische bars op elektromuziek. Van hieruit vertrokken we dan naar Lago Atitlan om van feesten en nietsdoen meteen over te schakelen naar een vulkaan opklimmen. Het werd een prachtige wandeling met prachtige uitzichten. Alleen jammer dat we na een 4 uur durende klim boven kwamen en niets zagen door de mist...

We kunnen hier alleszins niet klagen van de hostels. Ze zijn goedkoop en stuk voor stuk paradijsjes! Ruim, goeie bedden, gezellige plaatsjes om te relaxen, gelegen aan meren of rivieren, kortom: perfect!

De bussen hier zijn dan weer iets anders... Het is gevaarlijk om hier de lokale chickenbus te nemen (de oude Amerikaanse schoolbussen die we steeds namen in Nicaragua) omdat er veel overvallen zijn. Daarom nemen we altijd shuttles maar dat zijn kleine camionetjes waar je veel te weinig plaats hebt en waar je veel te lang moet opzitten zonder comfort. Het is afzien, maar kijk we leven nog steeds ;)

Dus na een lange busrit tussen Lago Atitlan en Lanquin kwamen we gelukkig weer toe in een perfect hostel gelegen aan een rivier. Daar lasten we nog eens een chilldag in waar we uitsliepen, zonden en in de namiddag gingen ´tuben´. Dat is met een opgeblazen band de rivier afdobberen. De volgende dag hebben we en toer gedaan naar Chemuc Champay. Eerst moesten we een klein uur in een overvolle truck over onverharde wegen door de bergen rijden (en we stonden recht). Ik voelde me als een soldaat op missie door oorlogsgebied! Daarna hebben we een hele tocht door grotten gemaakt met elk een kaarsje in de hand. Het was behoorlijk spannend omdat er ondergrondse watervallen en poelen waren waar we door moesten zwemmen. Daarna konden we met schommels in de rivier springen, hebben we weer een kort stukje getuubt en zijn we van een 15m hoge brug in het water gesprongen. Na een welverdiene maar schamele lunch beklommen we een berg waar we zicht hadden op Chemuc Champay. Prachtige waterpoelen en watervallen. In die poelen en watervallen hebben we dan nog verder gezwommen, van natuurlijke glijbanen gegleden en nog wat meer van hoogtes in het water gesprongen. Aqualibi, maar dan in het echt!

Vandaag zijn we in Flores, een uitvalbasis om Tikal te bezoeken, oude Mayaruïnes.

Katharina verliet ons gisteren en maandag zullen we ook afscheid nemen van onze 2 Zwitserse compagnons. Daarna wordt het nog een kleine 10 dagen reizen door Mexico om daarna naar onze volgende exotische bestemming te gaan: België

Lago Atitlan

Lago Atitlan

Chemuc Champay

De grote oversteek

Van Colombia naar Panama…

Omdat de Panamericana stopt in de streek van de Darien in Panama, is er dus geen rechtstreekse autoweg van Colombia naar Panama. Het is mogelijk om via land over te steken maar omdat het daar naar het schijnt vol zit met criminele bendes , drugssmokkelaars en heel veel muggen; vonden wij het wijzer om een andere route te kiezen. Andere mogelijkheden waren een onbekendere route via Turbo met bootjes en een vliegtuig, vliegen vanuit Cartagena naar Panama City, of een 5-daagse boottrip van Cartagena naar Panama. We kozen voor het laatste omdat deze ook gecombineerd werd met een bezoek aan de mooie San Blas eilanden.

Nu hadden we nog de keuze tussen 2 boten: de Santana, een eenvoudige en kleinere zeilboot of the Independence, een grote zeilboot met een gekke Sloveense kapitein en verse kreeft... De keuze was gauw gemaakt, een verse kreeft kan je toch niet afslaan!
Alles moest cash betaald worden, dus na het pijnlijk veel afhalen van geld (de oversteek kostte 550 dollar *slik*) en het vervalsen van een vliegtuigticket die zei dat we binnen de 3 dagen Panama weer zouden verlaten (anders moet je nog eens 100 dollar extra taksen betalen), waren we klaar om de grote oversteek te maken! We waren met uitzonderlijk weinig mensen voor een boot die normaal 24 mensen kan meenemen. Naast ons waren we nog vergezeld door 3 Zwitsers en dat gaf ons de nodige luxe en ruimte op de boot. Ik heb geen idee waar ze nog 18 andere mensen konden leggen en steken... We waren alle 6 maar al te dankbaar dat het enkel ons gezelschap was. En dan kon het luieren beginnen. We deden er anderhalve dag over op open zee om de San Blas eilanden te bereiken en intussentijd kan je niet veel meer doen dan slapen, eten, drinken, slapen, lezen, liggen, praten. Boven op het dek lagen 3 matrassen waardoor je ook buiten kon slapen. Hier heb ik goed gebruik van gemaakt en mijn nachtelijk stekje werd telkens  ’s nachts op het dek, onder de sterren, met een fris zeebriesje.

Aangekomen bij de eerste eilanden van San Blas (terwijl we ondertussen vergezeld werden door dolfijnen), sprongen we blij van de boot en zwommen we meteen naar een eilandje om het te verkennen. ’s Avonds vulden we onze buikjes met kreeft (elk een hele kreeft op 2 manieren klaargemaakt) en amuseerden we ons ’s avonds met drank en het duiken in de donkere zee. We ontdekten dat er lichtgevend plankton bestaat en we voederden een pilootvis, een vis die we eerst aanzagen voor een kleine haai. De volgende dagen werden afgewisseld door veel luieren, eens gaan snorkelen (meer gezien met het snorkelen dan tijdens de 3 daagse duikcursus!), nog wat eilandjes bezoeken, gaan volleyballen op  1 van de eilanden en ’s avonds gezellig samen zitten. Af en toe vergezelde de gekke kapitein ons om zijn vreemde ideeen over de wereld te vertellen. Hij gelooft dat mensen en dinosaurussen samen op aarde hebben geleefd, dat onze petroleum door een zonnebrand op de aarde heeft neergeregend en dat er een “new order” bestaat die 80% van de wereldbevolking zal uitroeien omdat we met teveel mensen op deze Aarde zijn... Het is eens iets anders ;)

Na 4,5 dagen waren we toch allemaal blij om van de boot te zijn en om ons eerste echte water te kopen (het water op de boot was gefilterd zeewater en smaakte daar ook naar). Vanaf het vaste land konden we in een jeep naar Panama City. De rit duurde 3uur waarvan 1 lang en ziekmakend uur op de ergste weg die ik ooit in mijn leven heb afgelegd.
Ondertussen zijn wij al aangekomen in Boquete, een dorpje dicht bij een vulkaan en hebben we afscheid genomen van de Zwitsers en Panama City. Panama City is een grote stad met een mooi oud gedeelte en een zot, vol met wolkenkrabbers gebouwde nieuw gedeelte. Na de stad bezochten we El Valle, een dorpje gelegen in de 2de grootste krater ter wereld. Hierna gaan we nog naar Bocas del Torre, een reeks andere eilanden en dan richting Nicaragua om naar Katharina te ontmoeten!!
Ciao ciao!

-s nachts duiken van de boot

zonsondergang op open zee - check

san blas eilanden

vervelen op de boot

kreeft!!!

Panama City

Colombia, el riesgo es que te quieras quedar

'Colombia, het risico is dat je er wil blijven'
Vrij vertaald, is dit de slogan voor toerisme in Colombia en ze hebben gelijk ook. Hoe meer wij onze weg naar boven reisden, hoe meer Colombia voor ons in petto had. Het weer werd steeds beter en aangenamer, de natuur steeds mooier. Overmorgen verlaten we Colombia en gaan we met een zeilboot naar Panama. 3 weken waren veel te kort hier. We moesten keuzes maken uit wat we wilden zien, waardoor we heel wat mooie dingen gemist hebben. 

Nadat we salsastad Cali bezochten, zonder er salsa gedanst te hebben, reisden we door naar Neiva. Van daaruit bezochten we El desierto de la Tatacoa, waar we konden bakken in ons eigen zweet. We maakten er een uitstapje met de mototaxi langs de belangrijkste bezienswaardigheden en spendeerden vooral veel tijd in het zwembad daar. 's Avonds brachten we de nacht door in een hangmat om naar de sterren te kijken (die er jammer genoeg niet talrijk aanwezig waren door bewolking en volle maan).
Bogota, de hoofdstad, werd onze volgende bestemming. Daar hadden we een couchsurfer die tot ons afgrijnzen 8 katten en 2 honden in huis had. Dat was daar heel gezellig voor mijn allergie... De eerste dag bezochten we Bogota zelf, wat eigenlijk weinig inhield. Een supergrote stad, druk verkeer en niet zo'n mooie openbare plaatsen. We waren van plan om te veranderen van couchsurfer maar dat is ons niet gelukt dus moesten we genoodzaakt nog een nacht blijven bij onze dierenvriend. Eigenlijk een geluk bij een ongeluk want Juan (onze host) nam ons de volgende dag mee in zijn open jeep naar een ondergrondse zoutkathedraal 50 km buiten Bogota! En in de namiddag nodigde hij ons uit in de penthouse van zijn mama waar we gebruik mochten maken van de jacuzzi op het dak! Het werd dus decadent genieten in een jacuzzi op het 14de verdiep, met uitzicht op heel Bogota en met cocktails en champagne! De katten en de honden nam ik er dan nog graag bij voor 1 nachtje!

Van Bogota reisden we door naar Villa de Leyva, een mooi en gezellig dorpje in de bergen met een aangenaam klimaat. Daar vonden we 's morgens een echt frans bakkertje waar we ons te goed gedaan hebben aan de koffiekoeken. Je kan niet geloven hoe me dat gesmaakt heeft! Met een buikje vol, sprongen we op ons paard om een tochtje naar enkele bezienswaardigheden in Leyva te doen, om daarna te eindigen in een wijnbrouwerij om wijn te proeven. Mijn dag kon niet meer stuk!
Normaal zouden we van Leyva naar Medellin reizen maar omdat dat betekende dat we weer helemaal terug naar Bogota zouden moeten en omdat we ook al veel positieve dingen over een andere stad, San Gil hadden gehoord, besloten we om naar deze laatste te gaan. In San Gil bezochten we een prachtige waterval die we even voor ons helemaal alleen hadden dus we konden er rustig zonnen, zwemmen en genieten van de natuur! Vanuit San Gil bezochten we ook nog een nabij gelegen wit dorpje, Barichara, waar er heel veel artesenale winkeltjes waren.
Die avond namen we (hopelijk) onze laatste nachtbus richting Santa Marta. Santa Marta hebben we meteen overgeslaan omdat we er niet veel goeds over gehoord hadden, dus gingen we door naar Taganga. Taganga is een prachtig en rustig dorpje tussen de zee en bergen. De eerste dag gingen we met een bootje naar 'playa grande', een nabij gelegen strand, waar we een visje aten, zonden en zwommen. Anneleen en ik lieten ons ook eens goed inmasseren met kokosolie. Hiervan zou je 3 maanden een mooie bruine kleur krijgen, maar hier hebben we toch nog niet veel van gemerkt!
De volgende dag waagden we ons dan aan een minicursus duiken. Dit hield in dat we 2 duiksessies kregen met een instructor en dat we tot 12 meter mochten duiken. Dit beviel ons zo hard dat we meteen besloten om de duikcursus te volgen van 3 dagen zodat we ons certificaat konden behalen. Het werden dus een een drukke 3 dagen van theorielessen en 2 duiksessie per dag waar we leerden wat je moest doen in noodgevallen, hoe je je materiaal klaar maakt, hoe je kunt drijven en wat duiken allemaal met je lichaam kan doen. Na deze 3 fantastische dagen en een examen later, hebben we allerdrie ons duikcertificaat en nu mogen we waar ter wereld duiken tot 18 meter!
Met spijt in het hart, verlieten we Taganga om naar onze laatste stop in Colombia te reizen, Cartagena. Vandaag gaan we deze mooie stad verkennen en morgen springen we dus op een zeilboot naar Panama. Afhankelijk van het weer zal die er een halve dag tot 2 dagen op open zee over doen om de San Blas eilanden te bereiken. Daarna gaan we 3 dagen de San Blas eilanden bezoeken om te eindigen in Panama City!
Hopelijk ben ik niet te zeeziek en raken we goed en wel in een ander deel van Amerika, Centraal-Amerika!!!

Desierto de la Tatacoa

Desierto de la Tatacoa

Desierto de la Tatacoa

Jacuzzi in Bogota

Wijn proeven in Villa de Leyva

waterval San Gil

duiken in Taganga

Van het einde van de wereld naar het midden... en verder

Ondertussen is het alweer bijna een maand geleden dat ik nog eens mijn vingers strekte om hier iets te typen! Tijd vliegt! Ik kan bijna niet geloven dat we ondertussen halverwege september zijn, dat Cusco alweer achter ons ligt en dat Marieke hier al een maand en een half is! Dit is echt het snelste jaar in mijn leven!

Na Cusco zijn we nog samen met Joke naar Huaraz gegaan, de mooiste bergen van Peru! We wouden aanvankelijk een 3 of 4 daagse trekking doen maar hebben dan besloten om elke dag een ander uitstapje te doen. Naar een natuurlijke sauna in de grotten, naar Laguna 69(het blauwste meer dat ik ooit gezien heb!) en naar Laguna Churup waar we ons onverwacht waagden aan rotsbeklimming. Allebei zware beklimmingen maar meer dan de moeite waard!
Van de bergen in Huaraz gingen we naar de kust ten noorden van Peru. Veel valt daar niet over te vertellen, buiten dat we aan het strand hebben gelegen, boekjes hebben gelezen en lekkere ceviche en zeevruchten aten.

In Ecuador zijn we exact 2 weken gebleven. Van 1 september tot 15 september. Ecuador is qua uitzicht heel gelijkaardig met Peru, behalve dat het duurder is en de hostels veel beter in orde. Onze eerste stop was Cuenca waar we een 3-tal dagen zijn gebleven in een prachtig hostel! Het leuke was dat we daar een rasechte west-vlaming hebben ontmoet die er leefde en belgische wafels verkocht! Het praatje met hem in het dialect (Jan Blommaert uit Bissegem trouwens, mocht iemand hem kennen) zorgde toch voor de nodige heimwee!
Vanuit Cuenca reisden we door naar Aluasi waar we een (behoorlijk toeristisch) treintje namen naar een nabijgelegen dorpje. De spoorwegen waren hier vroeger heel belangrijk en er loopt hier een spoorweg an Quito tot naar de kust! Behoorlijk indrukwekkend als je ziet hoe ze dat allemaal in de bergen gebouwd hebben!
Onze volgende stop was Guamote, een godvergeten dorpje die opleefd op donderdag wanneer iedereen zijn waren verkoopt op de grootste markt in Ecuador. Aan vee is hier alleszins geen tekort en wat je ook zoekt van vlees (kippenpoten, varkensoren, het vel, hele hoofden, tongen, ogen...) of vieze groene drankjes, hier moet je zijn!
Na een zalige nachtrust in een belgisch project in Guamote vertrokken we naar Latacunga waar we meteen de beentjes strekten voor een 3-daagse trektocht genaamd Quilatoa-loop. En omdat we het gewone pad behoorlijk saai vonden, slaagden we er 3 keer in om verdwaald te lopen en zo ons avonturengehalte wat op te krikken (lees, op handen en voeten een berg opklimmen, dezelfde berg weer afdalen op je poep, aanvallende honden afweren met stenen, een 13-jarig meisje betalen om ons weer op het goede pad te brengen en er 2 uur extra over doen om dan gelukkig een truck tegen te houden die ons naar het dorp bracht). De trekking sloten we af door met de 'melkkarre' terug te keren naar een nabijgelegen dorp. We zaten met zijn allen in de achterbak van een truck die door de koude Andes de melk ophaalde bij lokale boeren. Het is eens wat anders dan de nmbs.
Onze reis in Ecuador sloten we af in Quito, waar we terug bij een couchsurfer logeerden. We bezochten het oude centrum en hebben 's avonds wat voetjes in het nacht- en salsaleven gezet terwijl we een typisch drankje 'canelazo' (een warme drank met rum, kaneel en mandarijnen) dronken.
We hebben ook ons evenwicht geoefend op 'mitad del mundo', het midden van de wereld op de evenaar. En of het water nu echt de andere kant opdraait aan de andere kant van de evenaar, daar ben ik nog steeds niet achtergekomen...

Ondertussen zijn we veilig en wel in Colombia aangekomen. Ik ben benieuwd wat dit land voor ons in de petto heeft. Voorlopig lijken de mannen hier nog veel meer opdringeriger dan in de andere landen. Eerlijk gezegd begin ik dit serieus beu te worden. Overal word je nageroepen of nagefloten alsof je een hond bent of alsof je van een andere planeet komt. Gisteren nog vroeg iemand of ik op de foto wou met haar omdat ik blank ben... alsof ik geen mens ben. Ik begin er serieus over na te denken om wat bruinsel op te smeren en mijn haar zwart te kleuren!
Het weer viel de laatste tijd ook wat tegen. Veel bewolking en veel regen. Zo viel ons uitstapje naar het nationale park van Puracé letterlijk in het water omdat we natgeregend werden tot op het bot. Gelukkig konden we op een supervriendelijke parkwachter rekenen die ons thee zette en het haardvuur voor ons aanstak (er bestaan gelukkig nog vriendelijke latino´s zonder seksuele bijbedoelingen). Nu zitten we in Cali, de salsastad van Colombia, en hier is het dan weer niet te doen van de warmte. Van de salsa hebben we jammergenoeg niet veel gezien omdat er een festival was en alle salsadiscotheken dus leeg waren. Maar zo hebben we ook kunnen genieten van de lokale muziek (en slecht slechte sterke drank) op een festival!

Hasta luego!! 

Laguna 69

Laguna Churup

Markt in Guamote

Markt in Guamote

Quilotoa

de melkkarre

mitad del mundo

Bolivia - Cusco

Vrouwtjes met 2 lange vlechten en gekleurde doeken, het Andes-gebergte, bussen die op niets trekken en spotgoedkoop zijn, fruitsapjes a volonte, een taal die ik weer begrijp...
Wat is het heerlijk om terug in dit gedeelte van Zuid-Amerika te zijn! En wat heb ik dit gemist! Na alle luxe, tijd om weer een stapje terug te nemen en dat vind ik helemaal geen probleem!

Mijn rondreisje alleen startte in Santa Cruz, Bolivia, de eerste grote stad 'nabij' Brasil. Santa Cruz stelde echter niet veel voor en ik heb daar eigenlijk vooral uitgerust van de vele busritten. Na 2 dagen Santa Cruz nam ik de nachtbus naar Sucre. Ik had me de goedkoopste bus gekocht en dat heb ik me mogen beklagen... kapotte stoelen, veel te veel stof en de weg was een ramp. Aangekomen in Sucre, boekte ik me meteen een hostal waar ik 's middags een Hollander tegenkwam die me mee uit eten nam en me de stad een beetje toonde. 
De volgende dag nam ik een toeristenbus naar Tarabuco waar ze me een gigantische zondagsmarkt beloofden. Het hield echter niet veel in en ik spendeerde vooral mijn tijd bovenaan op de berg, het dorp overzienend.
Van maandag tot woensdag ben ik dan op een p-r-a-c-h-t-i-g-e trektocht geweest door de Cordilleras dos Frailes samen met nog een Frans koppel. Onze gidse was fantastisch en heel enthousiast. Het warme weer en de hoogte maakten het iets lastiger maar dat werd allemaal goed gemaakt door te douchen onder een waterval, de (en ik ben blij dat ik me er nog steeds over verwonder) bergen, de lokale mensen en de mooie overnachtingslocaties!
Van Sucre vertrok ik dan naar Potosi, bekend om zijn zilvermijnen. Vroeger was het de een van de rijkste steden van Zuid-Amerika omdat ze puur zilver uit de mijnen ontgonnen. Vandaag wordt er nog steeds gewerkt in de mijnen maar het zilver en de mineralen zijn zo goed als uitgeput. De mannen werken er 12 uur per dag in het stof. Hun levensverwachting is daardoor maar rond de 40 a 50 jaar. We konden de mijnen bezoeken en daar voelde ik me wat ongemakkelijk bij omdat je daar als toerist maar mooi staat bij die werkmannen... een beetje ramptoerisme. Maar het was toch een gekke ervaring!
Vanuit Potosi vertrok ik nog voor een dagje naar La Paz waar ik eigenlijk niet veel uitgestoken heb omdat ik al gauw de volgende bus op moest naar Cusco!!

CUSCO!!! Toen ik wakker werd op de bus en we passeerden in San Jeronimo, voelde het toch een beetje aan als thuiskomen! En ergens ook als terugkeren, want vanaf nu is elke stap die ik zet, eentje dichter bij Belgie...
In Cusco gebeurd er niet veel spectaculairs, het is vooral een gezellig samenzijn met Anneleen, Marieke, Joke en Valerie. Mijn verjaardag werd er 1 om niet gauw te vergeten! De kadootjes vanuit Belgie hebben me echt verrast en voor het eerst sinds lang hebben we nog eens champagne gedronken en gepicknickt met uitzicht over Cusco.
Het leven hier is een mengeling van uitstapjes doen, tukjes doen, feesten, lekker gaan eten, genieten, mensen en projecten bezoeken en nog eens genieten!

Colombia lokale markt

trektocht cordilleras de los frailes

zweet afwassen onder waterval

Potosi - mijnbezoek

Mijn verjaardag!

De bereizenissen van het leven

Sao Paulo, de sitio en Rio de Janeiro lieten ons achter met saudade*. Maar hoe leuk het ergens is, toch kriebelt het steeds om verder te reizen en om nieuwe dingen te zien en te ontdekken. Het lijkt me dat hoe langer ik reis, hoe meer ik me er goed en gerust bij voel. Ik heb al zoveel dingen meegemaakt en geleerd dat ik dit iedereen zou aanraden! Het is heerlijk om van dag tot dag te leven en de dingen te aanvaarden zoals ze komen. Ik voel me hier een beter mens en hoop dat ik dit allemaal mee zal kunnen nemen naar huis.
Brasil zorgde tot nu toe voor de meest verrijkende ervaringen. Zoveel zelfs, dat ik een schriftje moet bijhouden met alle mooie ideëen en levenswijsheden. 
Maar nu tot de orde van de dag. Wat we nog allemaal uitgespookt hebben:

* Saudade: een typisch Brazilaans woord die te maken heeft met hun geschiedenis. Er bestaat geen echte vertaling voor maar het gaat om een soort gemis, nostalgie of melancholie

Van Rio naar Arraial do Cabo:

Caiperinia´s op de boot

Na grootstad Rio werd het nog eens tijd voor kleiner en gezelliger. Op aanraden van enkele mensen en van onze lonely planet kozen we voor Arraial do Cabo, een klein dorpje 150 km ten noorden van Rio. Daar belandden we in 1 van de beste hostels tot nu toe en we besloten er langer dan gepland te blijven. In Arraial do Cabo hadden we pas echt een vakantiegevoel! De eerste dag hebben we niet veel kunnen doen omdat het slecht weer was maar de 2de dag hebben we de toerist uitgehangen op een boottochtje langs eilanden en witte stranden en de 3de dag huurden we een kajak om op zee te varen naar een ander idyllisch strandje. GENIETEN!

Onze kajak

Van Arraial naar Salvador:
Na al die zee, strand en zand hadden we het wel even gehad met de praya. Dus besloten we om van Arraial meteen naar Salvador te gaan, in het totaal 30 u op de bus. We moesten eerst naar Macae om daar 8uur te wachten op onze volgende 28-uur-lang-durende-bus naar Salvador.

Afrikaans optreden

Aangekomen in Salvador zochten we ons een hostel (weer geen beschikbare couchsurfers gevonden). We kwamen terecht in de historische buurt van Salvador waar de Afrikaanse cultuur nog echt leeft. Die avond kwamen we al meteen terecht in een live Afrikaans optreden! De volgende dag verkenden we de buurt wat (zeer mooi en sfeervol) en ´s avonds woonden we een `candomble´ bij. Dat is een ceremonie die uitgaat van een bepaald Afrikaans geloof waar ze zingen en dansen en zo hopen de geest die ze die avond aanbidden, te ontvangen. Als ze de geest ontvangen gaan ze in een soort trance en worden ze omgekleed. Een vreemde ervaring...
De dag erna zijn we naar Praia do Forte geweest waar we reuzeschildpadden zagen en waar we nogmaals genoten hebben van de Brazilaanse witte stranden!

Typisch Bahiaanse vrouwen

Mooie Salvador

Van Salvador naar Brasilia:Na Salvador besloten we meteen door te gaan naar Brasilia, de hoofdstad (een 23-uur-lang-durende-busrit). Iedereen zei ons dat er niets te zien was in Brasilia maar wij wilden gaan voor de architectuur van Oscar Niemeyer. En die hebben we gezien, de hoofdstad staat er vol van! Maar Brasilia is inderdaad geen leuke stad om te verkennen. De stad werd 50 jaar geleden gebouwd en is in de vorm van een vliegtuig gemaakt. Alles is zeer gestructureerd en voorzien op autoverkeer. 

Van Brasilia naar Pirenopolis:
Dus na 1 dag Brasilia werd het op naar Pirenopolis. In Brasilia hebben we weer enige uren gewacht op de bus... Het wordt een onaangename gewoonte! Gelukkig was Pirenopolis meer dan de moeite waard, een paradijs op aarde! Een warm, sfeervol, klein stadje omringd door watervallen, rotsen en rivieren! Het werd 2 dagen zonnen en zwemmen nabij watervallen. GENIETEN!

Van Pirenopolis naar Campo Grande:
Pirenopolis - Goiania: 2 uur op de bus, waarna we weer een 6-tal uren gewacht hebben op onze volgende bus naar Campo Grande. Aangekomen in Campo Grande wisten we niet wat ons overkwam! Het was er maar 5 graden! Blijkbaar is het heel uitzonderlijk en is er een soort koudefront van Argentinie nu. De dag ervoor was het nog 38 graden...
Vanuit de terminal hadden we een 2-daagse toer door de pantanal (savanne met veel wildlife) geboekt. Uiteindelijk spendeerden we weer bijna een hele dag op de bus om ter plaatste te geraken en deden we de volgende dag zowat hetzelfde... en dat zonder veel `wildlife´ te zien. Je kan je wel voorstellen dat we het even gehad hadden met al het wachten en bussen...
Maar toen we eindelijk op de bus zaten naar Corumba (de grensstad met Bolivia) was het uitzicht zo mooi en kwam ik weer helemaal tot rust. We hebben echt geen reden om te klagen, ook al moeten we zoveel wachten en tijd spenderen op bussen!

--- Mocht het leven een bus zijn, dan heb ik al goed geleefd---

Bolivia
Momenteel ben ik alleen in Santa Cruz, Bolivia. Anneleen reist meteen door naar Cusco, Peru om daar haar broer te ontmoeten. Ik neem een kleine 10 dagen langer om Bolivia te verkennen en tegen 3 augustus naar Peru te gaan en daar Marieke, Joke, Valerie, Stefanie en Anneleen terug te ontmoeten! Feest!