Het afscheid nemen was moeilijk, maar eens ik op het vliegtuig zat en het atomium onder mij zag blinken, viel er een soort gerustheid op me neer. Dit is wat ik echt wil doen en het gaat nu gebeuren.
De vlucht verliep goed, al duurde die wel lang als je er alleen op zit.
Aangekomen in Lima, liet ik me al meteen vangen. Ik had nochtans zo goed tegen mezelf gezegd om eerst goed rond te kijken en niet in te gaan op aanbiedingen van dure taxi´s. Wat deed ik, jawel, ik liet me mee leiden naar een chique taxi. Achja, misschien was dat nog geen zo´n slechte optie als meisje alleen. Maar ik heb wel het dubbele van de prijs mogen betalen en hij zette me af aan een veel te sjiek en duur hotel die hij ondertussen al gereserveerd had. Gelukkig kon ik me hier makkelijk van afmaken en ben ik zelf op zoek gegaan naar een jeugdherberg om meteen in slaap te vallen.
Het zalige is dat niets hoeft en alles mogelijk is. Ik kan de dag zelf beslissen wat te doen en niet te doen. En tot nu toe voelt het heel normaal aan om hier te zijn.
Ik ben alweer gewoon aan het superdrukke en zonder regels geregelde verkeer, aan de charmeurs van Peruanen die je allerlei dingen naroepen en aan de traagheid van het leven hier.
Ondertussen zit ik nog steeds in Lima en is Anneleen (samen met Jochen) hier al bij mij. Vandaag brachten we een dag aan het strand door en zwom ik in de Stille Oceaan. Morgen is een nog een vraagteken.
Lima is een stad die me niet zo aanspreekt maar door hier toch wat langer te blijven dan gepland, leer ik de stad wel beter kennen.
Morgen vertrekken Anneleen en ik naar querido Cusco waar we waarschijnlijk enige tijd bij Willy en Gloria zullen verblijven, een gastgezin waar Anneleen 2 jaar geleden ook verbleef.
