Chillen in Chili

Na het bekende Cusco en de vrienden in Curahuasi, de stap naar het onbekende! Vanuit Cusco namen we de nachtbus naar Arica, de Chileense stad die tegen de grens van Peru plakt. De oversteek verliep vlot en ik verwelkomde de nieuwe stempel op mijn paspoort met open armen!

Het landschap is Chili is droog. De bergen lijken op grote duinen en de zichten zijn minder gevarieerd. Wat nog anders is hier, is dat alles veel westerser is. De mensen lijken meer op mensen van Europa en je kan niet zeggen dat ze typisch Chileens lijken. Ik vind ze ook minder vriendelijk. Alles is duurder en in de supermarkten vind je alles wat je maar wil. En vooral, het verkeer is geordend en iedereen houdt zich aan de regels! We wisten eerst niet wat ons overkwam toen de auto´s stopten om ons over te laten!

In Arica hadden we een aangename kamer voor ons 2, midden in het centrum. Vandaaruit hebben we de stad en het strand verkent. We hebben mooie strandwandelingen gemaakt en we huurden ook eens fietsen om naar playa de corazones te gaan, een strand 10 km van Arica waar grotten en zeehonden te vinden zijn. Dat was genieten!



 

Van Arica dan weer op de nachtbus naar San Pedro Atacama, gekend voor zijn prachtige woestijnachtige landschappen. Het was er heet en ik vond het precies op Afrika lijken. We bleven er 2 dagen en deden 1 tour en een wandeling. Wij waren het daar wel snel beu omdat het zeer toeristisch was en véél te duur...

Dus hop, weer de nachtbus op richting La Serena. La Serena is een typische strandstad, zo wat het betere broertje van Oostende. De stad zelf stelde niet zoveel voor (er was ook veel gesloten door palmzondag). Vanuit La Serena maakten we een uitstap naar Valle del Elqui. We hadden daar ook een beetje pech omdat dat op maandag was en dan sluit alles blijkbaar... De wandeling die aangeraden werd in de lonely planet viel ook serieus tegen omdat die langs een grote baan was en het was veel te warm om inspanningen te doen. Dus hebben we de rest gelift en het hoogtepunt van de dag was toen we eindelijk een restaurantje vonden en onze lege magen konden vullen!

En dan weer, hop, op een nachtbus naar Viña del Mar. Gelukkig de laatste bus voor een tijdje want dat wordt je wel snel beu! In Viña hadden we afgesproken met Rita, een warhoofd van rond de 60, die hier al 23 jaar een schooltje en een bejaardentehuis runt. De eerste dag dat we hier aankwamen was heel warrig. Door relationele problemen verhuist Rita vaak van het ene huis in Viña naar het andere in Olmue (50km van Viña en het project). En het was ons niet duidelijk waar we mochten verblijven. Uiteindelijk zijn we met onze zakken naar Olmue gegaan, een aangenaam en rustig dorp. Toen ik daar toekwam, viel de rust meteen op me. Het huis is mooi en er is een supergrote tuin met allerlei fruitbomen bij. Hier kan ik gerust nog even blijven plakken!
We werken nu dus in het schooltje. Momenteel inventariseren we boeken in de bibliotheek en volgende week helpen we misschien mee in de tuin omdat er ook een milieuproject op poten wordt gezet. Maar niets hoeft en we zijn heel vrij van Rita.

Dit weekend bezoeken we Valparaiso en hopelijk ook het huis van de befaamde dichter Pablo Neruda. Volgende week werken we nog een weekje op het project en daarna gaan we richting Santiago en Mendoza in Argentinië.

 *******

Nosotros, los perecederos, tocamos los metales,
el viento, las orillas del océano, las piedras,
sabiendo que seguirán, inmóviles o ardientes,
y yo fui descubriendo, nombrando todas las cosas:
fue mi destino amar y despedirme.
 ----
“We the mortals touch the metals,
the wind, the ocean shores, the stones,
knowing they will go on, inert or burning,
and I was discovering, naming all the these things:
it was my destiny to love and say goodbye.”
― Pablo Neruda, Still Another Day