De bereizenissen van het leven

Sao Paulo, de sitio en Rio de Janeiro lieten ons achter met saudade*. Maar hoe leuk het ergens is, toch kriebelt het steeds om verder te reizen en om nieuwe dingen te zien en te ontdekken. Het lijkt me dat hoe langer ik reis, hoe meer ik me er goed en gerust bij voel. Ik heb al zoveel dingen meegemaakt en geleerd dat ik dit iedereen zou aanraden! Het is heerlijk om van dag tot dag te leven en de dingen te aanvaarden zoals ze komen. Ik voel me hier een beter mens en hoop dat ik dit allemaal mee zal kunnen nemen naar huis.
Brasil zorgde tot nu toe voor de meest verrijkende ervaringen. Zoveel zelfs, dat ik een schriftje moet bijhouden met alle mooie ideëen en levenswijsheden. 
Maar nu tot de orde van de dag. Wat we nog allemaal uitgespookt hebben:

* Saudade: een typisch Brazilaans woord die te maken heeft met hun geschiedenis. Er bestaat geen echte vertaling voor maar het gaat om een soort gemis, nostalgie of melancholie

Van Rio naar Arraial do Cabo:

Caiperinia´s op de boot

Na grootstad Rio werd het nog eens tijd voor kleiner en gezelliger. Op aanraden van enkele mensen en van onze lonely planet kozen we voor Arraial do Cabo, een klein dorpje 150 km ten noorden van Rio. Daar belandden we in 1 van de beste hostels tot nu toe en we besloten er langer dan gepland te blijven. In Arraial do Cabo hadden we pas echt een vakantiegevoel! De eerste dag hebben we niet veel kunnen doen omdat het slecht weer was maar de 2de dag hebben we de toerist uitgehangen op een boottochtje langs eilanden en witte stranden en de 3de dag huurden we een kajak om op zee te varen naar een ander idyllisch strandje. GENIETEN!

Onze kajak

Van Arraial naar Salvador:
Na al die zee, strand en zand hadden we het wel even gehad met de praya. Dus besloten we om van Arraial meteen naar Salvador te gaan, in het totaal 30 u op de bus. We moesten eerst naar Macae om daar 8uur te wachten op onze volgende 28-uur-lang-durende-bus naar Salvador.

Afrikaans optreden

Aangekomen in Salvador zochten we ons een hostel (weer geen beschikbare couchsurfers gevonden). We kwamen terecht in de historische buurt van Salvador waar de Afrikaanse cultuur nog echt leeft. Die avond kwamen we al meteen terecht in een live Afrikaans optreden! De volgende dag verkenden we de buurt wat (zeer mooi en sfeervol) en ´s avonds woonden we een `candomble´ bij. Dat is een ceremonie die uitgaat van een bepaald Afrikaans geloof waar ze zingen en dansen en zo hopen de geest die ze die avond aanbidden, te ontvangen. Als ze de geest ontvangen gaan ze in een soort trance en worden ze omgekleed. Een vreemde ervaring...
De dag erna zijn we naar Praia do Forte geweest waar we reuzeschildpadden zagen en waar we nogmaals genoten hebben van de Brazilaanse witte stranden!

Typisch Bahiaanse vrouwen

Mooie Salvador

Van Salvador naar Brasilia:Na Salvador besloten we meteen door te gaan naar Brasilia, de hoofdstad (een 23-uur-lang-durende-busrit). Iedereen zei ons dat er niets te zien was in Brasilia maar wij wilden gaan voor de architectuur van Oscar Niemeyer. En die hebben we gezien, de hoofdstad staat er vol van! Maar Brasilia is inderdaad geen leuke stad om te verkennen. De stad werd 50 jaar geleden gebouwd en is in de vorm van een vliegtuig gemaakt. Alles is zeer gestructureerd en voorzien op autoverkeer. 

Van Brasilia naar Pirenopolis:
Dus na 1 dag Brasilia werd het op naar Pirenopolis. In Brasilia hebben we weer enige uren gewacht op de bus... Het wordt een onaangename gewoonte! Gelukkig was Pirenopolis meer dan de moeite waard, een paradijs op aarde! Een warm, sfeervol, klein stadje omringd door watervallen, rotsen en rivieren! Het werd 2 dagen zonnen en zwemmen nabij watervallen. GENIETEN!

Van Pirenopolis naar Campo Grande:
Pirenopolis - Goiania: 2 uur op de bus, waarna we weer een 6-tal uren gewacht hebben op onze volgende bus naar Campo Grande. Aangekomen in Campo Grande wisten we niet wat ons overkwam! Het was er maar 5 graden! Blijkbaar is het heel uitzonderlijk en is er een soort koudefront van Argentinie nu. De dag ervoor was het nog 38 graden...
Vanuit de terminal hadden we een 2-daagse toer door de pantanal (savanne met veel wildlife) geboekt. Uiteindelijk spendeerden we weer bijna een hele dag op de bus om ter plaatste te geraken en deden we de volgende dag zowat hetzelfde... en dat zonder veel `wildlife´ te zien. Je kan je wel voorstellen dat we het even gehad hadden met al het wachten en bussen...
Maar toen we eindelijk op de bus zaten naar Corumba (de grensstad met Bolivia) was het uitzicht zo mooi en kwam ik weer helemaal tot rust. We hebben echt geen reden om te klagen, ook al moeten we zoveel wachten en tijd spenderen op bussen!

--- Mocht het leven een bus zijn, dan heb ik al goed geleefd---

Bolivia
Momenteel ben ik alleen in Santa Cruz, Bolivia. Anneleen reist meteen door naar Cusco, Peru om daar haar broer te ontmoeten. Ik neem een kleine 10 dagen langer om Bolivia te verkennen en tegen 3 augustus naar Peru te gaan en daar Marieke, Joke, Valerie, Stefanie en Anneleen terug te ontmoeten! Feest!

Tauá en Mocema op stap in Brasil

BRAAAASSSSIILLLLLL, lalalalalalala...

Alhoewel we beiden niet echt zin hadden om door Brazilie te reizen, zijn de eerste indrukken verdomd goed. Na lang in Argentinie gereisd te hebben, opnieuw een stap in het onbekende. Het leek anders omdat we nu ook niets van de taal zouden begrijpen. Aangekomen in de grootstad São Paulo (20 miljoen inwoners) bleek dat al meteen een probleem te zijn. Portugees, we begrepen er niets van, het kon evengoed Russisch zijn. Gelukkig belandden we bij 2 zalige kerels die ons al meteen mee namen op café om naar de voetbal te zien! Ondanks dat São Paulo zo´n grote stad is, geeft het toch een goeie indruk en een mooi microcentrum.
Dus de eerste dag naar de voetbal gaan zien, de 2de dag het centrum verkent en de japanse buurt bezocht en de 3de dag mee gaan betogen met de Brazilianen. De betoging was enorm en we hebben van 17u tot 23u door de stad gewandeld met een  massa mensen. Alles is heel vreedzaam verlopen en wanneer een schot klonk, riep iedereen meteen ´sem violencia´! Mooi.

Na 3 dagen São Paulo was het tijd om nog eens wat de handen uit de mouwen te steken op wat we dachten een boerderij met vanallas wat. Nu, een boerderij kan je het niet echt noemen, een commune is misschien beter gepast. Het domein behoort toe aan Abaete die het idee heeft om het uit te breiden met meer huizen en er een echte commune van te maken. Hij wil van het domein één werkend organisch geheel maken die in balans is (de natuur zoals die oorspronkelijk was, zonder de ingreep van de mens). Om zijn land te bezaaien vertrouwt hij op een theorie die samen werkt met maan en sterren en zo kijken ze wanneer de tijd het best is om een bepaalde groente te zaaien. Er wordt gewerkt met natuurlijke middelen en ook door te communiceren met planten en dieren. Zo mochten we een mierennest niet doden maar hij woelde er met zijn handen in en vroeg ze om te vertrekken (wij deden het toch maar met de hark).
Ondanks de soms wat gekke en spirituele zaken, was het een fantistische tijd en een heerlijke ervaring. Weg van de stad, technologie, fastfood en coca cola, leerden we opnieuw hoe het was om te genieten, om stil te staan bij het eten dat we maakten en kregen en om eenvoudig te leven. 
We kregen er meteen ook een Indiaanse naam. Ik werd omgedoopt tot Tauá (wat gele klei betekent) en Anneleen kreeg de naam Mocema (loslaten).

´s Morgens stonden we op wanneer we wakker werden of wanneer het ontbijt klaar was gemaakt door de vroege vogels. Bij elke maaltijd maakten we een cirkel om even te bezinnen en dan volgde telkens een heerlijke (vegetarische) maaltijd met onde andere dingen uit de tuin. Wanneer het regende en er niet in de tuin of buiten gewerkt kon worden, maakten we brood en yoghurt, hielden we het huis schoon, of schilderden we een kamer. De werkdag eindigde meestal rond 17u wanneer het al begon te donkeren. De avonden vulden we met muziek maken of gezellig samen zitten. 
We zijn ook eens naar Parque Zizo geweest, een echt stukje regenwoud. Ik ben nu niet snel bang, maar om daar te geraken had ik wel de schrik van mijn leven. We zaten met 7 in een open oude legerjeep en de weg ernaartoe was heel hobbelig en slipperig. Het was de live-versie van ´met de jeep door het oerwoud´of de ergste attractie in een pretpark maar dan zonder het gevoel van veiligheid. Ondanks de vele regen, zijn we toch gaan wandelen door het oerwoud terwijl de anderen met het bos communiceerden en bomen knuffelden ;)

Na 2 weken daar één met de natuur geleefd te hebben, werd het tijd om terug te gaan naar Sao Paulo. We konden mee met Raphael die naar de grootstad moest om dingen te verkopen van op de boerderij. We zijn daar nog 2 dagen gebleven in het huis van zijn ouders. Met hem belandden we wat in de alternatieve scène van Sao Paulo en zagen we heel leuke live-optredens!

Afgelopen woensdag namen we dan de bus naar Rio de Janeiro!! En Rio de Janeiro is ook alles wat je ervan hoort! De stad is prachtig, een mengsel van leuke buurten, strand, zee, oerwoud en heuvels; het nachtleven is er bruisend en het is er warm en tropisch. Ondanks dat Rio ook behoorlijk westers is, heb je toch het gevoel om in Zuid-Amerika te vertoeven. 
Een tip: de mannen moeten hier wel oppassen als ze mee gaan met een vrouw, het zou wel eens een goed vermomde travestiet kunnen zijn! Ik kan echt het verschil niet zeggen!

Rio es muyte legal!! En Portugees een fantastisch taaltje!!
Tot de volgende blogvrienden!