De bereizenissen van het leven

Sao Paulo, de sitio en Rio de Janeiro lieten ons achter met saudade*. Maar hoe leuk het ergens is, toch kriebelt het steeds om verder te reizen en om nieuwe dingen te zien en te ontdekken. Het lijkt me dat hoe langer ik reis, hoe meer ik me er goed en gerust bij voel. Ik heb al zoveel dingen meegemaakt en geleerd dat ik dit iedereen zou aanraden! Het is heerlijk om van dag tot dag te leven en de dingen te aanvaarden zoals ze komen. Ik voel me hier een beter mens en hoop dat ik dit allemaal mee zal kunnen nemen naar huis.
Brasil zorgde tot nu toe voor de meest verrijkende ervaringen. Zoveel zelfs, dat ik een schriftje moet bijhouden met alle mooie ideëen en levenswijsheden. 
Maar nu tot de orde van de dag. Wat we nog allemaal uitgespookt hebben:

* Saudade: een typisch Brazilaans woord die te maken heeft met hun geschiedenis. Er bestaat geen echte vertaling voor maar het gaat om een soort gemis, nostalgie of melancholie

Van Rio naar Arraial do Cabo:

Caiperinia´s op de boot

Na grootstad Rio werd het nog eens tijd voor kleiner en gezelliger. Op aanraden van enkele mensen en van onze lonely planet kozen we voor Arraial do Cabo, een klein dorpje 150 km ten noorden van Rio. Daar belandden we in 1 van de beste hostels tot nu toe en we besloten er langer dan gepland te blijven. In Arraial do Cabo hadden we pas echt een vakantiegevoel! De eerste dag hebben we niet veel kunnen doen omdat het slecht weer was maar de 2de dag hebben we de toerist uitgehangen op een boottochtje langs eilanden en witte stranden en de 3de dag huurden we een kajak om op zee te varen naar een ander idyllisch strandje. GENIETEN!

Onze kajak

Van Arraial naar Salvador:
Na al die zee, strand en zand hadden we het wel even gehad met de praya. Dus besloten we om van Arraial meteen naar Salvador te gaan, in het totaal 30 u op de bus. We moesten eerst naar Macae om daar 8uur te wachten op onze volgende 28-uur-lang-durende-bus naar Salvador.

Afrikaans optreden

Aangekomen in Salvador zochten we ons een hostel (weer geen beschikbare couchsurfers gevonden). We kwamen terecht in de historische buurt van Salvador waar de Afrikaanse cultuur nog echt leeft. Die avond kwamen we al meteen terecht in een live Afrikaans optreden! De volgende dag verkenden we de buurt wat (zeer mooi en sfeervol) en ´s avonds woonden we een `candomble´ bij. Dat is een ceremonie die uitgaat van een bepaald Afrikaans geloof waar ze zingen en dansen en zo hopen de geest die ze die avond aanbidden, te ontvangen. Als ze de geest ontvangen gaan ze in een soort trance en worden ze omgekleed. Een vreemde ervaring...
De dag erna zijn we naar Praia do Forte geweest waar we reuzeschildpadden zagen en waar we nogmaals genoten hebben van de Brazilaanse witte stranden!

Typisch Bahiaanse vrouwen

Mooie Salvador

Van Salvador naar Brasilia:Na Salvador besloten we meteen door te gaan naar Brasilia, de hoofdstad (een 23-uur-lang-durende-busrit). Iedereen zei ons dat er niets te zien was in Brasilia maar wij wilden gaan voor de architectuur van Oscar Niemeyer. En die hebben we gezien, de hoofdstad staat er vol van! Maar Brasilia is inderdaad geen leuke stad om te verkennen. De stad werd 50 jaar geleden gebouwd en is in de vorm van een vliegtuig gemaakt. Alles is zeer gestructureerd en voorzien op autoverkeer. 

Van Brasilia naar Pirenopolis:
Dus na 1 dag Brasilia werd het op naar Pirenopolis. In Brasilia hebben we weer enige uren gewacht op de bus... Het wordt een onaangename gewoonte! Gelukkig was Pirenopolis meer dan de moeite waard, een paradijs op aarde! Een warm, sfeervol, klein stadje omringd door watervallen, rotsen en rivieren! Het werd 2 dagen zonnen en zwemmen nabij watervallen. GENIETEN!

Van Pirenopolis naar Campo Grande:
Pirenopolis - Goiania: 2 uur op de bus, waarna we weer een 6-tal uren gewacht hebben op onze volgende bus naar Campo Grande. Aangekomen in Campo Grande wisten we niet wat ons overkwam! Het was er maar 5 graden! Blijkbaar is het heel uitzonderlijk en is er een soort koudefront van Argentinie nu. De dag ervoor was het nog 38 graden...
Vanuit de terminal hadden we een 2-daagse toer door de pantanal (savanne met veel wildlife) geboekt. Uiteindelijk spendeerden we weer bijna een hele dag op de bus om ter plaatste te geraken en deden we de volgende dag zowat hetzelfde... en dat zonder veel `wildlife´ te zien. Je kan je wel voorstellen dat we het even gehad hadden met al het wachten en bussen...
Maar toen we eindelijk op de bus zaten naar Corumba (de grensstad met Bolivia) was het uitzicht zo mooi en kwam ik weer helemaal tot rust. We hebben echt geen reden om te klagen, ook al moeten we zoveel wachten en tijd spenderen op bussen!

--- Mocht het leven een bus zijn, dan heb ik al goed geleefd---

Bolivia
Momenteel ben ik alleen in Santa Cruz, Bolivia. Anneleen reist meteen door naar Cusco, Peru om daar haar broer te ontmoeten. Ik neem een kleine 10 dagen langer om Bolivia te verkennen en tegen 3 augustus naar Peru te gaan en daar Marieke, Joke, Valerie, Stefanie en Anneleen terug te ontmoeten! Feest!