dinsdag 17 september 2013

Van het einde van de wereld naar het midden... en verder

Ondertussen is het alweer bijna een maand geleden dat ik nog eens mijn vingers strekte om hier iets te typen! Tijd vliegt! Ik kan bijna niet geloven dat we ondertussen halverwege september zijn, dat Cusco alweer achter ons ligt en dat Marieke hier al een maand en een half is! Dit is echt het snelste jaar in mijn leven!

Na Cusco zijn we nog samen met Joke naar Huaraz gegaan, de mooiste bergen van Peru! We wouden aanvankelijk een 3 of 4 daagse trekking doen maar hebben dan besloten om elke dag een ander uitstapje te doen. Naar een natuurlijke sauna in de grotten, naar Laguna 69(het blauwste meer dat ik ooit gezien heb!) en naar Laguna Churup waar we ons onverwacht waagden aan rotsbeklimming. Allebei zware beklimmingen maar meer dan de moeite waard!
Van de bergen in Huaraz gingen we naar de kust ten noorden van Peru. Veel valt daar niet over te vertellen, buiten dat we aan het strand hebben gelegen, boekjes hebben gelezen en lekkere ceviche en zeevruchten aten.

In Ecuador zijn we exact 2 weken gebleven. Van 1 september tot 15 september. Ecuador is qua uitzicht heel gelijkaardig met Peru, behalve dat het duurder is en de hostels veel beter in orde. Onze eerste stop was Cuenca waar we een 3-tal dagen zijn gebleven in een prachtig hostel! Het leuke was dat we daar een rasechte west-vlaming hebben ontmoet die er leefde en belgische wafels verkocht! Het praatje met hem in het dialect (Jan Blommaert uit Bissegem trouwens, mocht iemand hem kennen) zorgde toch voor de nodige heimwee!
Vanuit Cuenca reisden we door naar Aluasi waar we een (behoorlijk toeristisch) treintje namen naar een nabijgelegen dorpje. De spoorwegen waren hier vroeger heel belangrijk en er loopt hier een spoorweg an Quito tot naar de kust! Behoorlijk indrukwekkend als je ziet hoe ze dat allemaal in de bergen gebouwd hebben!
Onze volgende stop was Guamote, een godvergeten dorpje die opleefd op donderdag wanneer iedereen zijn waren verkoopt op de grootste markt in Ecuador. Aan vee is hier alleszins geen tekort en wat je ook zoekt van vlees (kippenpoten, varkensoren, het vel, hele hoofden, tongen, ogen...) of vieze groene drankjes, hier moet je zijn!
Na een zalige nachtrust in een belgisch project in Guamote vertrokken we naar Latacunga waar we meteen de beentjes strekten voor een 3-daagse trektocht genaamd Quilatoa-loop. En omdat we het gewone pad behoorlijk saai vonden, slaagden we er 3 keer in om verdwaald te lopen en zo ons avonturengehalte wat op te krikken (lees, op handen en voeten een berg opklimmen, dezelfde berg weer afdalen op je poep, aanvallende honden afweren met stenen, een 13-jarig meisje betalen om ons weer op het goede pad te brengen en er 2 uur extra over doen om dan gelukkig een truck tegen te houden die ons naar het dorp bracht). De trekking sloten we af door met de 'melkkarre' terug te keren naar een nabijgelegen dorp. We zaten met zijn allen in de achterbak van een truck die door de koude Andes de melk ophaalde bij lokale boeren. Het is eens wat anders dan de nmbs.
Onze reis in Ecuador sloten we af in Quito, waar we terug bij een couchsurfer logeerden. We bezochten het oude centrum en hebben 's avonds wat voetjes in het nacht- en salsaleven gezet terwijl we een typisch drankje 'canelazo' (een warme drank met rum, kaneel en mandarijnen) dronken.
We hebben ook ons evenwicht geoefend op 'mitad del mundo', het midden van de wereld op de evenaar. En of het water nu echt de andere kant opdraait aan de andere kant van de evenaar, daar ben ik nog steeds niet achtergekomen...

Ondertussen zijn we veilig en wel in Colombia aangekomen. Ik ben benieuwd wat dit land voor ons in de petto heeft. Voorlopig lijken de mannen hier nog veel meer opdringeriger dan in de andere landen. Eerlijk gezegd begin ik dit serieus beu te worden. Overal word je nageroepen of nagefloten alsof je een hond bent of alsof je van een andere planeet komt. Gisteren nog vroeg iemand of ik op de foto wou met haar omdat ik blank ben... alsof ik geen mens ben. Ik begin er serieus over na te denken om wat bruinsel op te smeren en mijn haar zwart te kleuren!
Het weer viel de laatste tijd ook wat tegen. Veel bewolking en veel regen. Zo viel ons uitstapje naar het nationale park van Puracé letterlijk in het water omdat we natgeregend werden tot op het bot. Gelukkig konden we op een supervriendelijke parkwachter rekenen die ons thee zette en het haardvuur voor ons aanstak (er bestaan gelukkig nog vriendelijke latino´s zonder seksuele bijbedoelingen). Nu zitten we in Cali, de salsastad van Colombia, en hier is het dan weer niet te doen van de warmte. Van de salsa hebben we jammergenoeg niet veel gezien omdat er een festival was en alle salsadiscotheken dus leeg waren. Maar zo hebben we ook kunnen genieten van de lokale muziek (en slecht slechte sterke drank) op een festival!

Hasta luego!! 
Laguna 69

Laguna Churup

Markt in Guamote

Markt in Guamote

Quilotoa

de melkkarre

mitad del mundo