The road is the experience

"Ik ben vertrokken. Ja, ik heb nog gehuild maar ik verbaas me er meer over mijn gerustheid. Ik ben hier echt klaar voor en het alleen reizen schrikt me niet af. Ik kijk uit naar wat allemaal zal komen maar ik voel me vooral goed bij de gedachte dat ik niet vooruit hoef te kijken. Alles is mogelijk en ik laat me mee voeren door momenten."

18/02/2013

 Dit schreef ik 9 maanden geleden als eerste neer in mijn boekje. De eerste tip die ik mezelf meegaf na de eerste dag was: meer tijd nemen om na te denken zodat ik niet afgezet wordt door dikke taxichauffeurs en niet nog steeds dezelfde onderbroek en een veel te warme broek aanheb...

Na 9 maanden kan ik met overtuiging zeggen dat dit de reis van mijn huidige leven was en dit dit de beste beslissing was die ik ooit genomen heb.

Na 9 maanden reizen heb ik mijn wagenziekte overwonnen, kijk ik niet meer op van een kakkerlak, een salamander of een spin meer of minder, ben ik nauwelijks nog verbaasd om een zatlap te zien slapen in het midden van de straat, is het een gewoonte geworden om in een taxi mee te rijden die constant toetert, door het rood rijdt en zotte manoeuvres uithaalt en ben ik een professional geworden in afbieden.

Tijdens die 9 maanden heb ik 604 uur op de bus gezeten (dat zijn maar liefst 25! dagen), 5 dagen op een boot gevaren, 11 dagen gelift en 29 uur gevlogen. Ik heb ook op alle mogelijke transportmiddelen gezeten die je maar kan bedenken: vliegtuig, taxi, bussen, huurauto, gelift in camions en auto's, chickenbussen, boot, fiets, trein, metro, watertaxi, tuk tuk, mototaxi, fietstaxi, telefrique, ferry en een melkkar.

Na 9 maanden was ik het beu om:

- steeds uit mijn rugzak te moeten leven. Als ik iets nodig had, moest ik eerst 10 andere dingen eruit halen

- steeds weer mijn kledingzakken open en toe te plakken

- altijd dezelfde kleren aan te doen

- bussen te nemen

- kip met rijst en bonen te eten

- te zien hoe mijn haar alle kleuren uitsloeg

- steeds weer in andere bedden te moeten slapen met lakens die loskomen

- mijn hoed overal mee naartoe te nemen (later handig opgelost door hem te verliezen...)

- altijd nageroepen of gefloten te worden

- oploskoffie te drinken (zuid-amerika)

- te socializen met vieze, oude venten

- een droge huid te hebben

- om vrienden en familie te horen via internet en niet in het echt

- altijd in het Engels aangesproken te worden

- geen privacy te hebben

- totaal geen persoonlijke ruimte te hebben in openbare plaatsen

- me af te drogen met dat stomme zeemvel van een handdoek

- angsten te doorstaan in het verkeer

Maar na 9 maanden was het ook zalig om:

- altijd als prinsessen behandeld te worden

- allerlei lekker exotisch fruit te eten

- alles te delen met 3

- stempels te verzamelen in mijn paspoort

- zotte, mooie natuur te zien

- nog steeds Spaans te leren

- te slapen bij couchsurfers

- niet te hoeven werken

- vrij te zijn en van dag tot dag te leven

- een beetje wijzer te worden

- problemen op te lossen door wat geld te geven aan de politie

- overal nieuwe juweeltjes te kopen

- altijd op restaurant te eten

- je plan te trekken

- salsa te dansen

- verse jugos en uitgebreide ontbijtjes te consumeren

- empanadas te eten

- eten overal op straat te kopen

- op- en afstappen op de bus waar je wil en belachelijk weinig te betalen

- nooit honger of dorst te lijden op de bus want om de 10 minuten komt er een verkoper met drank of eten

- elke dag iets nieuws te doen

- nieuwe mensen te leren kennen

- om in de supermarkt nooit zelf je aankopen in plastiek zakken te moeten steken, daar hebben ze mannetjes voor

Na 9 maanden kan ik besluiten dat de knapste mannen in Brasil leven, dat het vervelendste geluid een groep Amerikanen is, dat de mooiste natuur zich in Patagonië bevindt en dat Peru nog steeds mijn favoriete land blijft (met Brasil op een welverdiende 2de plaats).

In 9 maanden hebben we 14 landen bezocht, sliepen we bij 13 couchsurfers, heb ik 11 boeken uitgelezen, heb ik 7 katers moeten doorstaan, heb ik heel wat versleten kleren weggegooid of aan het goede doel gegeven en ben ik een aantal levenswijsheden rijker.

Ja, het was me het reisje wel...

 

Central America - Last Call

Vandaag 9 november lassen we nog eens een ´chilldagje´in. Katharina heeft ons gisteren verlaten om haar vlucht terug te nemen naar Belgie, waar wij haar binnen een 10-tal dagen terug kunnen ontmoeten.
De tijd vliegt, de tijd gaat veel te snel; daarom nog eens een momentje voor mezelf nu en om te overlopen wat we allemaal hebben uitgestoken sinds de grote oversteek:

Bocas del Torre 

Panama:

Bocas del Torre - playa bluff

Onze laatste stop in Panama was Bocas del Torre, een eiland in de Caraïbische kust waar het bakken in de zon werd. We vonden een zalig hostel die uitkwam aan de zee (achteraf minder zalig omdat er muizen en bedbugs zaten...) waar we onze beentjes konden strekken. De eerste dag huurden we er fietsen om een tochtje te maken naar een idyllisch strand ´playa bluff´. De kwaliteit van huurfiesten kan je echter niet vergelijken met Belgie dus hadden we al snel 2 platte banden. Gelukkig waren er hulpzame werkmensen die mijn band herstelden door het gat gewoon af te binden met een touw. Leve de creativiteit! De volgende dag deden we een toer naar een ander eiland waar we onderweg dolfijnen konden zien. We snorkelden er en lieten ons wat verbranden in de zon. ´s Avonds hebben we genoten van de ladies night en leerden we enkele zalige mensen kennen.

Costa Rica:
Het oorspronkelijke plan was: we gaan naar Costa Rica en blijven er een dag of 2 in Alejuela om er een vulkaan te bezichten en om de reis naar Nicaragua te breken. Dit gebeurde er:

Naar Costa Rica, toen nog met volle moed

Na een lange busrit kwamen we toe in San Jose, de hoofdstad van Costa Rica. Een taxichauffeur vertelde ons dat we niet verder konden reizen naar Alejuela omdat er stakingen waren in heel Costa Rica en dat voor de komende 5 dagen. Hij raadde ons aan om vandaag nog naar de grens te gaan met Nicaragua omdat we anders niet meer uit Costa Rica zouden gaan. En wij moesten op tijd zijn in Nicaragua om Katharina te verwelkomen dus gingen we ermee akkoord. De ´vriendelijke´taxichauffer heeft verschillende busmaatschappijen opgebeld om uit te vinden of er nog bussen reden naar de grens. Uiteindelijk kon hij een plaats reserveren en moest hij als een zot na de al vertrokken bus rijden. We haalden het en betaalden de taxichauffeur genereus genoeg volgens de wisselkoers die hij ons vertelde. Achteraf gezien heeft hij ons een verkeerde wisselkoers voorgelogen waardoor we hem 170 dollar hebben betaald ipv de 60 dollar (wat we ook al meer dan genoeg vonden) die wij dachten hem te betalen. En later kwam dan ook nog eens uit dat onze Zwitserse vrienden geen enkel probleem met bussen hebben gehad gedurende die periode... Jawel, dat noemen ze afzetten ;)
´s Avonds laat kwamen we dan toe aan de grens van Nicaragua waar we nog wilden oversteken maar dat niet meer mochten door geldgebrek. Zo moesten we genoodzaakt in een vieze kamer aan de grens in Costa Rica slapen... De volgende dag zijn we, na nog eens 3 keer heen en weer geloop tussen de grenzen, uiteindelijk in Nicaragua geraakt. Oef.

Costa Rica, onze kamer...

Nicaragua:
San Juan werd onze eerste bestemming. Veel hebben we er niet gedaan want we waren even op ´getsjoold´na de vele bussen en de problemen in Costa Rica. Van daar zijn we naar Granada gegaan waar we terecht kwamen in een prachtig hostel. Een echte deugddoener! Daar hebben we gewacht op Katharina en ook op de Zwitser (Mathias en Feliz btw) die ons toen tot op de dag van vandaag vergezeld hebben.
In Granada hebben we een dag genoten aan lago Masaya, een kratermeer waar de tijd even stilstond. Genieten, genieten, genieten! De dag erna hebben we de actieve vulkaan Masaya bezocht, een aanrader! Ik voelde me toch maar een kleine mens vanboven op die actieve vulkaan. We zagen de zon ondergaan, de lichten in de steden aangaan en na de rode gloed van de lava gezien te hebben, keerden we met een voldaan gevoel terug naar ons zalig hostel.
Na Granada kwam Leon, the partytown van Nicaragua. En veel meer dan gefeest en enkele ferme katers verwerkt hebben we daar niet gedaan ;)
Tijd voor weer wat cultuur! In Matagalpa bezochten we een koffieplantage en in Esteli een sigarenfabriek. Allebei zeer de moeite waard! De koffie was en is nog steeds heerlijk en het roken van mijn eerste sigaar werd een feit!
Onze allerlaatste stop in Nicaragua werd Somote, waar we een zalige canyoning toer hebben gedaan! Eerst liepen we langs de vluchtweg van Honduras naar Nicaragua naar de canyon en dan hebben we 4 uur door de rivier gewaad, gezwommen en gesprongen. Ik heb ondertussen ook mijn angst overwonnen om van hoogtes in het water te springen. Mijn record staat nu op 15 meter!

San Juan

Granada

kratermeer

kratermeer

Vulkaan Masaya

vulkaan Masaya

Chickenbus

sigarenfabriek

sigarenfabriek

Canyon tour

Guatemala:

Antigua werd de eerste stop. Een heel mooi en gezellig stadje die me een beetje aan Cusco deed denken. Oude coloniale gebouwen, veel cultuur en ook veel restaurantjes en cafeetjes. Daar durfden we alweer eens een dansje placeren in een lokale bar om salsa te dansen of in de meer toeristische bars op elektromuziek. Van hieruit vertrokken we dan naar Lago Atitlan om van feesten en nietsdoen meteen over te schakelen naar een vulkaan opklimmen. Het werd een prachtige wandeling met prachtige uitzichten. Alleen jammer dat we na een 4 uur durende klim boven kwamen en niets zagen door de mist...

We kunnen hier alleszins niet klagen van de hostels. Ze zijn goedkoop en stuk voor stuk paradijsjes! Ruim, goeie bedden, gezellige plaatsjes om te relaxen, gelegen aan meren of rivieren, kortom: perfect!

De bussen hier zijn dan weer iets anders... Het is gevaarlijk om hier de lokale chickenbus te nemen (de oude Amerikaanse schoolbussen die we steeds namen in Nicaragua) omdat er veel overvallen zijn. Daarom nemen we altijd shuttles maar dat zijn kleine camionetjes waar je veel te weinig plaats hebt en waar je veel te lang moet opzitten zonder comfort. Het is afzien, maar kijk we leven nog steeds ;)

Dus na een lange busrit tussen Lago Atitlan en Lanquin kwamen we gelukkig weer toe in een perfect hostel gelegen aan een rivier. Daar lasten we nog eens een chilldag in waar we uitsliepen, zonden en in de namiddag gingen ´tuben´. Dat is met een opgeblazen band de rivier afdobberen. De volgende dag hebben we en toer gedaan naar Chemuc Champay. Eerst moesten we een klein uur in een overvolle truck over onverharde wegen door de bergen rijden (en we stonden recht). Ik voelde me als een soldaat op missie door oorlogsgebied! Daarna hebben we een hele tocht door grotten gemaakt met elk een kaarsje in de hand. Het was behoorlijk spannend omdat er ondergrondse watervallen en poelen waren waar we door moesten zwemmen. Daarna konden we met schommels in de rivier springen, hebben we weer een kort stukje getuubt en zijn we van een 15m hoge brug in het water gesprongen. Na een welverdiene maar schamele lunch beklommen we een berg waar we zicht hadden op Chemuc Champay. Prachtige waterpoelen en watervallen. In die poelen en watervallen hebben we dan nog verder gezwommen, van natuurlijke glijbanen gegleden en nog wat meer van hoogtes in het water gesprongen. Aqualibi, maar dan in het echt!

Vandaag zijn we in Flores, een uitvalbasis om Tikal te bezoeken, oude Mayaruïnes.

Katharina verliet ons gisteren en maandag zullen we ook afscheid nemen van onze 2 Zwitserse compagnons. Daarna wordt het nog een kleine 10 dagen reizen door Mexico om daarna naar onze volgende exotische bestemming te gaan: België

Lago Atitlan

Lago Atitlan

Chemuc Champay